Beadfilter
Een veelgebruikt filter is een beadfilter. Er zijn verscheidene vormen, maar allen zijn ze gebaseerd op een ontwerp van Dr. Ronald F. Malone, die in de vorm van de zogenaamde "Bubblebead" voorlopers van beadfilters perfectioneerde. Eind jaren 80 werden hiervoor de eerste prototypen gepresenteerd en toegepast bij het kweken van consumptie-vis.
Het filtermateriaal wordt gevormd door kleine "kralen" van om en nabij de 0.5 centimeter, gemaakt van kunststof. Deze "kralen" worden "beads" genoemd en de familie-naam van deze filters is daarvan afgeleid.
Primaire werking van een beadfilter
Beadfilters fungeren feitelijk als mechanische en als biologische filtering. Het systeem is gebaseerd op druk, zodat water er middels een krachtige pomp ingebracht moet worden. Aangezien de beads drijven worden deze bij het inpompen wan water naar boven gedrukt waar deze een massa vormen. Het water wordt als het ware door deze compacte laag heen gedrukt waarna het het filter weer verlaat. Eventueel nog aanwezig zweefvuil, dat niet is afgevangen door een voorfilter, hecht zich aan de onderkant en tussen de beads waarmee een extra mechanische filtering gerealiseerd wordt.
De specifieke eigenschappen van beadfilters hebben gezorgd voor een grote schare aanhangers van deze manier van filteren. De filters zijn compact, eenvoudig te onderhouden, en bieden nog een extra mechanische filtratie die zeer goed werkt tegen zweefvuil. Nadelen van deze filter zijn meer gelegen in het combineren van mechanisch en biologisch filteren (er wordt wel eens gesteld dat een goed biologisch filter geen vuil moet vasthouden, hier voldoet een beadfilter niet aan) en de eigenschap dat het systeem werkt op basis van druk die geleverd moet kunnen worden door een pomp. Een beadfilter heeft een tegendruk die vergelijkbaar is met een opvoerhoogte van 2 a 3 meter. Houdt u hier dus rekening mee wanneer u een passende pomp zoekt bij een dergelijk systeem.
